تربیت نمایشی

در ایام کهن، مزیت فرزندآوری برای مشارکت در کار و اداره معاش بود. به همین سبب دختران راهی آشپزخانه‌ها میشدند و پسران به مزرعه‌ها میرفتند و حتی همین روزها نیز در جوامع توسعه نیافته و روستایی کشور خودمان نیز این قاعده برپاست و حالا #کودکان_کار به عنوان یک معضل اجتماعی شناخته میشوند.

من اما میخواهم به معضل پنهان دیگری اشاره کنم که چه بسا هنوز به عنوان معضل شناخته نمیشود بلکه اسباب تفاخر است. و آن هم تربیت نمایشی و #کودکان_نمایشی هستند. نیاز امروز والدین نه مزرعه داری است و نه پخت غذا. انسان امروز بیش از هرچیز محتاج دیده شدن است و اینگونه میشود که فرزندان برای نمایش تربیت خواهند شد.

میتوان این اشاره را به حد چندین مقاله بسط داد و بحث کرد اما بنای بنده کوتاه گویی و نور انداختن بر کنج تاریکی است که چه بسا به عنوان مزیت نیز دیده میشود. آیا کودکی که در خردسازی به نمایش حفظ قرآن در برابر دوربین‌ها مشغول است یا کودکی که در اینستاگرام به ورزیدگی و سیکس پک شناخته میشود یا کودکی که در مجالس و میهمانی ها از شاهنامه خوانی تا سازنوازی و صحبت به چند زبان را باید به نمایش بگذارد، از کودکی خود بهره‌مندند؟ آیا این گونه تربیت‌های چشم‌ربا رسالت #پدرخوب و #مادرخوب است؟

به دنبال بهانه جویی نباشیم! نه هرکودکی که قرآن حفظ میکند، نه هر کودکی که ساز میزند، نه هرکودکی که ورزش میکند، نه هرکودکی که چند زبان را تمرین میکند … نه … نه … اینها مثال است. معضل این است که این کارها برای نمایش و دیده شدن صورت بگیرد. معضل والدینی هستند که کودکان خود را مجرای دیده شدن قرار میدهند. آیا اینگونه تربیت را تربیت صحیح میدانید؟

#تربیت_حریت #حسام_الدین_ایپکچی

دیدگاهتان را بنویسید