پناه

پسرجانکم!

به حکم کودکی شاید فکر کنی که مهمترین نیاز تو خوردن و خوابیدن است اما رفته رفته خواهی فهمید که نه هر خوردنی لذیذ است و نه هر خوابیدنی تسکین بخش. بعد شاید در اطراف خودت جست و خیز کنی که این چه حقیقتی است که اگر با غذا همراه شود، نشاط می آورد و اگر با خواب همراه شود تسکین؟

پاسخ یک کلمه است: «پناه». پناه یعنی آنجا، آنکس و آن چیزی که تو در حضورش امن هستی. غذای در اضطراب را میگویند کوفت! خواب بی پناه را میگویند کابوس. حالا پناه اگر باشد اما خواب و خوراک نباشد می شود کمی سر کرد اما بی پناهی را نمی شود با هیچ چیز دیگری معامله کرد

و پناه باید متناسب با عظمت آدم باشد. همانطور که پناهگاه خرگوش، سقف مناسبی برای پناهندگی خرس نیست. پناه گاه مرغ دریایی مناسب برای آهو نیست و… هر انسانی نیز متناسب با سنخ خودش پناه خواهد داشت و چه بسا پناه دیگری برای تو پناه نباشد. بعلاوه پناه باید با تو بزرگ شود یا همواره از تو بزرگتر باشد چون پناهی که کمتر از تو باشد، خودش پناهنده توست. و اگر تو بتوانی حقیقت پناه را بشناسی، حقیقت آرامش را خواهی چشید.

باشه بابا؟

#آقای_کوچک

#باباگفت #رمضان

دیدگاهتان را بنویسید