سپردن

پسرجانکم!

زیستن، سنگین ترین باریست که انسان میتوانست بردوش بکشد به شرط آنکه «انسانی زیستن» مدنظر باشد و الا چه تفاوت دارد میان حیات یک حشره و یک درخت تا انسان؟ انسانی زیستن همان بار بزرگی است که بر کوه اگر نازل میشد، از هم می پاشید. بنابراین دو راه بیشتر پیش رویمان نیست. یا باید زیست انسانی را ترک کنیم و به حیاتی شبیه سایر حیوانات رضایت داده باشیم. دغدغه مان تامین نیازهای اولیه مانند مسکن ، خوراک ، پوشاک ، امنیت و حظ جنسی و تولیدمثل و خانه و کاشانه باشد؛ یا اینکه باید بار سخت و داغ و شکننده «زیست انسانی» را بر دوشمان بکشیم

حال این تعریف که زیست انسانی چیست و چه خصوصیاتی دارد و ذاتش چیست و آثارش چیست، بحث بزرگتری است که علی الاصول خودت باید به پیدا کردن آن برسی و من تنها میتوانم پیش آگاهی بدهم که این بار بسیار سنگین است. حالا در مواجهه با این بار دشوار، باید چه کنیم؟

پدرانه ترین توصیه من به خودم و تو این است که همه بار را برندار. این را به سادگی از من قبول کن مانند پدری که با نگرانی به پسرش میگوید بار سنگین بلند نکن و دلواپس فقرات و استخوان فرزندش هست. من هم نگران فقرات روح و اسکلت اندیشه تو هستم. بار سنگین، انسان کش و انسان شکن است. شاید بهترین مثال این ویدیو باشد که برایت یادگار گذاشتم. این اولین تجربه رانندگی توست. ذوق، خوشحالی و احساس شعف را در صورت خودت ببین. چرا انقدر خوشحال بودی؟

پاسخ ساده است، چون فرمان را سپرده بودی، پدال را سپرده بودی، گاز و ترمز را سپرده بودی، نگرانی بنزین و روغن را سپرده بودی و…. اما در ازای همه این سپردنها فقط لذت در لحظه بودنش را برداشتی. پسرکم، در زندگی بارهایت را بسپار. به خدا فرصت خدایی بده. برداشتن همه بارها باهم، فرصت خدایی را از خدا خواهد گرفت. انگار تو به او اعلام کرده ای که خودم برای زندگی ام کفایت دارم و کمکی نمیخواهم. علی، خدا از پدر، پدرتر است. فرمان را او در دست میگیرد، حظ مسیر را ببر

باشه بابا؟

#آقای_کوچک

#حسام_الدین_ایپکچی

#تربیت_حریت #توکل #سپردن #زیستن #تربیت #پدرپسر #باباگفت

 

دیدگاهتان را بنویسید